SKECZYS..CHAOLINz..ZILVERBLOOD..ZINTIA

อีกครั้งกับการทำตัวเป็นผู้ร้ายโดยไม่ให้เหตุผล

 

เหตุผลบางอย่างพูดไปก็เท่านั้น

 

บางครั้งหากไม่มองว่าเธอถูก ชั้นผิด มันก็ไม่มีหรอก พระเอก นางเอก หรือผู้ร้าย และเหตุผลต่างๆก็คงไม่จำเป็น

 

ทุกคนย่อมมีเหตุผลเป็นของตัวเองที่อีกฝั่งไม่จำเป็นจะต้องเข้าใจ หากว่าใครอยากจะรู้ ก็คงต้องเปิดใจที่จะรับฟังมันด้วย

 

แค่คิดให้ดีก่อนทำอะไรซักอย่าง และมั่นใจว่าจะไม่เสียใจกับมัน หาทางออกที่ดีที่สุด แต่อาจจะไม่ใช่ทางที่สวยงามที่สุด หากสุดท้ายมันพาไปยังจุดหมายที่หวังไว้แล้วสร้างความเจ็บปวดให้กับคนอื่นน้อยที่สุด ก็เป็นที่น่าพอใจแล้ว เพราะไม่มีทางไหนสำหรับเรื่องใดๆในโลกนี้ที่จะมีคนทุกคนพอใจ และมีความสุขกับมัน

 

ถึงเรื่องราวมันจะผ่านมาซักพักแล้ว และ คำที่จะบอกไปในเร็วๆวันนี้อาจจะทำให้คนคนหนึ่งเสียใจ แต่ไม่ว่ายังไงก็คงต้องบอกไปแบบนั้น แล้วปล่อยให้เหตุผลนานานับประการที่อาจจะทำให้ฉันดูดีขึ้นมา กลายเป็นลูกเหล็กกลมๆเงาๆที่หนักอึ้ง แล้วปล่อยมันจมไปใต้ทะเลสีน้ำเงินมืดมิด ได้แต่หวังว่ามันจะจมต่อไป เรื่อยๆ... แบบไม่มีวันสิ้นสุด และหากว่าวันไหนที่มันได้ลงไปนอนนิ่งใต้ก้นบึ้งนั้นแล้ว ก็หวังว่ามันจะยังคงเป็นก้อนเหล็กที่หนักอึ้งอยู่ในใจฉันไปอย่างนั้น โดยไม่มีใครมาค้นพบ

 

เพราะว่าถ้ามีใครมากะเทาะเจ้าลูกเหล็กนี้ออก แล้วนำมาวิเคราะห์ วันนั้นคำว่า ผิด - ถูก มันก็จะกลับมาวุ่นวายกับชีวิตแบบหาจุดจบไม่ได้อีก

 

รู้ไหม!

 

ว่ามันน่ารำคาญ อิ๊บอ๋ายเลย

 

555

 

มีคนบอกว่า "เธอมันปีศาจชัดๆ"

ปีศาจยังไง?

 

ผิดหรอที่รู้จักการใช้จุดอ่อนของโลกนี้ให้เป็นประโยชน์ เพื่อสิ่งที่จะดีกว่าในอนาคต มันไม่ใช่การแลกสิ่งหนึ่งเพื่อสิ่งที่ดีกว่า ไม่ใช่การขาดทุนเพื่อการเติบโต แต่เป็นหนทางที่ใกล้ที่สุดแต่ไม่ใช่ทางที่สะดวกที่สุดแค่นั้นเอง

 

ผิดตรงไหน ที่เลือกที่จะวิ่งไปเหนือ Life stream แล้วไม่ได้ลอยคอไปพร้อมกับคนอื่น การลอยคอไปตามสายธารของชีวิต มันก็เหมือนกับรอวันที่จะหมดแรงจนจมไป ณ จุดไหนจุดหนึ่ง

 

ผิดหรือเปล่า ที่ฉันเลือกที่จะหัด จะเรียน จะลองในทุกอย่างที่ฉันต้องการ ฉันจะทำมันไปพร้อมๆกันทุกอย่าง และพิสูจน์ให้รู้ว่า ฉันจะใช้ประโยชน์มันให้ได้หมด

 

มันคงไม่ผิด ถ้าฉันจะมีหลายตัวตนเพื่อที่จะอยู่ได้ในสังคมที่หลากหลาย ฉันไม่ได้หยิ่งถ้าฉันจะนั่งหน้านิ่ง ฉันไม่ได้โง่ในเวลาที่ฉันเงียบ ฉันไม่ได้เรียบร้อยถ้าฉันไม่ได้กระโตกกระตากโวยวาย และฉันก็ไม่ได้ร้าย ในตอนที่ฉันลืมคำว่าสงสาร สิ่งเหล่านั้นฉันเลือกแล้วตาหากว่าฉันจะเป็นแบบนี้ ดังนั้นเวลาฉันร่าเริ่งนั่นก็ไม่ได้แปลว่าฉันเป็นคนอารมดี หรือเวลาฉันอ้อนก็ไม่ได้แปลว่าฉันเป็นสาวหวานแต่อย่างใด

 

ฉันแค่เป็นตัวฉัน ที่คิดแล้วทุกอย่างว่าฉันจะเป็นอย่างไรกับสังคมไหน และกับใคร เพื่อให้ฉันอยู่ได้ในโลกที่เหมือนสนามรบของชนเผ่าทางนิสัยและสันดาร ฉันเลือกที่จะมีชีวิตอยู่อย่างสมดุลที่สุดเท่าที่ฉันจะทำได้ เพื่อวันนึง ฉันจะได้ไปถึงฝันก่อนวันที่ใครๆคาดหวังเอาไว้เท่านั้นเอง

 

อย่ามาว่าฉันเป็นปีศาจ เพราะถึงฉันจะมีหลายด้านยังไง เลือกจะใช้ด้านไหน ฉันก้ยังแสดงออกอย่างจริงใจทุกครั้ง

 

เพราะสังคมที่มีแต่คนขี้อิจฉา ตั้งฉากหน้าไว้ด้วยความเสแสร้ง และสนุกกับการนินทาคนอื่นตาหาก ที่ดูเป็นปีศาจ หรือ สัตว์ประหลาดมากกว่าฉันหลายเท่านัก ดังนั้นอย่าใช้คำว่า "ส่วนมาก" มาตัดสินความเป็นคนของใคร และ อย่ามาหาว่าสิ่งทีแปลกออกไปว่า "ปีศาจ"

วันนี้ดอกแก้วบ้านเต็มต้น สีขาวเป็นช่อใหญ่ กระจัดกระจายปนกับใบแก้วเล็กๆที่มันเงา ส่งกลิ่นหอมไปทั่วบ้าน ใครว่าต้นแก้วเป็นต้นไม้พุ่มต้นเล็กๆ แต่จริงๆแล้วหากไม่ตัด ไม่ดัดมัน ก็สูงเท่าตึกชั้นครึ่งได้สบายๆ

 

ต้นแก้วต้นนี้ดูสูงและแผ่กิ่งกว้างตั้งแต่ชั้นยังจำความได้ ออกดอกทุกครั้งที่ฝนตกแบบนี้ ส่งกลิ่นหอมแบบนี้ หวังว่ามันจะเป็นแบบนี้ ไปนานกว่าที่เช้าจะอยู่ดูโลกได้

 

จริงๆแล้ว อยากจะหลับใต้ต้นแก้วหอมๆแล้วไม่ต้องตื่นอีกเลย

ช่วงหลายวันมานี้ ผู้มาเยือนที่คิดไม่ถึงพัดผ่านมาเยี่ยมเยียน สายฝนโปรยปรายพรมเคาะหน้าต่างเป็นเสียงเพลงที่ไม่คาดคิดว่าจะได้ยินในช่วงหน้าร้อน ทุกครั้งที่ได้ยินเสียงฝนกระหน่ำ ความรู้สึกกระปรี้กระเปร่า ตื่นเต้น จะพลุ่งพล่านทุกอณูของร่างกาย ราวกับว่าได้พบหน้าคนที่เฝ้าคอยมานานแสนนาน

 

เหมือนกับเป็นการแวะมาปลอบใจในเรื่องที่ท้อใจในช่วงนี้ แต่ไม่รู้ว่าสายฝนจะอยู่นานเท่าไหร่ หากว่าอยากให้พายุฝนนี้อยู่กับเรานานๆ หลายคนก็คงก่นด่าทอ และรำคาญในความเฉอะแฉะ

 

ถึงแม้จะเป็นฝนนอกฤดู แต่การพัดผ่านเข้ามาเพียงชั่วคราว ก็ทำให้จิตใจชื่นบานในเวลาอันสั้น แต่หวังว่าสิ่งดีๆที่ได้เจอในช่วงนี้ คงจะไม่ได้อยู่แค่ช่วงเวลาอันสั้น แต่ลงรากผลิใบ ต่อเติมความรู้สึกดีๆแบบนี้ไว้อีกนานเท่านาน

        เหนื่อย และ ท้อใจ การเซ็นสัญญาเป็นพนักงานบริษัทABCจำกัด เริ่มดูเหมือนขายวิญญาณให้ซาตานเข้าไปทุกวัน มันอาจจะเป็นเพราะเราไม่เก่ง และไม่พยายามพอเอง แต่ก็ยอมรับจริงๆว่า ชีวิตทั้งชีวิต คงทุ่มให้ไม่ได้ เพราะ บริษัทไม่ได้เป็นพ่อกรู!

        เจ้านายสอนว่า ทำงาน ต้องได้ทั้งประสบการ และเงิน ไม่งั้นไม่คุ้ม จริงอยู่ว่า ที่นี่ได้ทั้งประสบการ ได้ทั้งเงิน ได้หลายอย่าง แต่ว่าเราก็เสียอะไรไปหลายอย่างเหมือนกัน ทำงานเพื่อได้เงินเดือนแล้วไม่ได้ใช้ ไม่ได้เจอหน้าครอบครัว เบี้ยวนัดเพื่อนรักไม่รู้กี่รอบ ไม่มีเวลาพัก ไม่มีเวลาได้ทำอะไรที่ชอบ ถ้าวันนึงสามารถพูดอะไรก็ได้กับคนที่วางวัฒนธรรมองกรแบบนี้ไว้ อยากจะบอกว่า "เศษเงินของคุณแค่นี้ มันซื้อชีวิตคนธรรมดาๆแบบชั้นไม่ได้หรอก" ชั้นจะบอก แม้ว่าคนเก่งๆ พิเศษๆหลายคนสามารถซื้อได้ด้วยเศษเงินของคนผู้นั้น แต่เงินนั้นก็คงจะดูเหมือนมากมายสำหรับคนพิเศษ

 

        วันนี้หลายอย่างทำให้รู้สึกอยากลาออก แต่ก็ยังลาออกไม่ได้ มันรู้สึกเสียเกียรติเกินกว่าจะกลับไปขอเงินพ่อกับแม่ใช้ ก็เลยได้แต่บ่น คำพูดเป็นร้อยเป็นพันยังพลั่งพลูออกจากความคิดในการระบายความอึดอัด

 

        รอจนถึงวันที่ไม่เหลือถ้อยคำให้หลุดลอยออกจากความคิดใดๆแล้ว วันนั้นก็คงไม่เหลือความจำเป็นอะไรให้ก้าวเข้าประตูออฟฟิสอีก